تبیان، دستیار زندگی

الهي به من آن ده كه آن به و مگذار مرا به كه و مه .

ياد باد آنكه سر كوي توام منزل بود 

ديده را روشني از خاك درت حاصل بود

راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاك

بر زبان بود مرا آنچه تو را در دل بود .

الهي من در كلبه فقيرانه خود چيزي دارم كه تو در عرش كبريايي خود نداري،

من چون تويي دارم و تو چون خود نداري.