|
به نام خداوند رحمتگر مهربان | | بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ |
|
كافها یا عین صاد (1) | | كهیعص ﴿1﴾ |
|
[این] یادى از رحمت پروردگار تو [در باره] بندهاش زكریاست (2) | | ذِكْرُ رَحْمَةِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِیَّا ﴿2﴾ |
|
آنگاه كه [زكریا] پروردگارش را آهسته ندا كرد (3) | | إِذْ نَادَى رَبَّهُ نِدَاء خَفِیًّا ﴿3﴾ |
|
گفت پروردگارا من استخوانم سست گردیده و [موى] سرم از پیرى سپید گشته و
اى پروردگار من هرگز در دعاى تو ناامید نبودهام (4) | | قَالَ رَبِّ إِنِّی وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّی وَاشْتَعَلَ
الرَّأْسُ شَیْبًا وَلَمْ أَكُن بِدُعَائِكَ رَبِّ شَقِیًّا ﴿4﴾ |
|
و من پس از خویشتن از بستگانم بیمناكم و زنم نازاست پس از جانب خود ولى
[و جانشینى] به من ببخش (5) | | وَإِنِّی خِفْتُ الْمَوَالِیَ مِن وَرَائِی وَكَانَتِ
امْرَأَتِی عَاقِرًا فَهَبْ لِی مِن لَّدُنكَ وَلِیًّا ﴿5﴾ |
|
كه از من ارث برد و از خاندان یعقوب [نیز] ارث برد و او را اى پروردگار
من پسندیده گردان (6) | | یَرِثُنِی وَیَرِثُ مِنْ آلِ یَعْقُوبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ
رَضِیًّا ﴿6﴾ |
|
اى زكریا ما تو را به پسرى كه نامش یحیى است مژده مىدهیم كه قبلا
همنامى براى او قرار ندادهایم (7) | | یَا زَكَرِیَّا إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلَامٍ اسْمُهُ
یَحْیَى لَمْ نَجْعَل لَّهُ مِن قَبْلُ سَمِیًّا ﴿7﴾ |
|
گفت پروردگارا چگونه مرا پسرى خواهد بود و حال آنكه زنم نازاست و من از
سالخوردگى ناتوان شدهام (8) | | قَالَ رَبِّ أَنَّى یَكُونُ لِی غُلَامٌ وَكَانَتِ
امْرَأَتِی عَاقِرًا وَقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِیًّا ﴿8﴾ |
|
[فرشته] گفت [فرمان] چنین است پروردگار تو گفته كه این [كار] بر من آسان
است و تو را در حالى كه چیزى نبودى قبلا آفریدهام (9) | | قَالَ كَذَلِكَ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَیَّ هَیِّنٌ
وَقَدْ خَلَقْتُكَ مِن قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَیْئًا ﴿9﴾ |
|
گفت پروردگارا نشانهاى براى من قرار ده فرمود نشانه تو این است كه سه
شبانه [روز] با اینكه سالمى با مردم سخن نمىگویى (10) | | قَالَ رَبِّ اجْعَل لِّی آیَةً قَالَ آیَتُكَ أَلَّا
تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلَاثَ لَیَالٍ سَوِیًّا ﴿10﴾ |
|
پس از محراب بر قوم خویش درآمد و ایشان را آگاه گردانید كه روز و شب به
نیایش بپردازید (11) | | فَخَرَجَ عَلَى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرَابِ فَأَوْحَى
إِلَیْهِمْ أَن سَبِّحُوا بُكْرَةً وَعَشِیًّا ﴿11﴾ |
|
اى یحیى كتاب [خدا] را به جد و جهد بگیر و از كودكى به او نبوت دادیم
(12) | | یَا یَحْیَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَیْنَاهُ
الْحُكْمَ صَبِیًّا ﴿12﴾ |
|
و [نیز] از جانب خود مهربانى و پاكى [به او دادیم] و تقواپیشه بود
(13) | | وَحَنَانًا مِّن لَّدُنَّا وَزَكَاةً وَكَانَ تَقِیًّا
﴿13﴾ |
|
و با پدر و مادر خود نیكرفتار بود و زورگویى نافرمان نبود (14) | | وَبَرًّا بِوَالِدَیْهِ وَلَمْ یَكُن جَبَّارًا عَصِیًّا
﴿14﴾ |
|
و درود بر او روزى كه زاده شد و روزى كه مىمیرد و روزى كه زنده
برانگیخته مىشود (15) | | وَسَلَامٌ عَلَیْهِ یَوْمَ وُلِدَ وَیَوْمَ یَمُوتُ
وَیَوْمَ یُبْعَثُ حَیًّا ﴿15﴾ |
|
و در این كتاب از مریم یاد كن آنگاه كه از كسان خود در مكانى شرقى به
كنارى شتافت (16) | | وَاذْكُرْ فِی الْكِتَابِ مَرْیَمَ إِذِ انتَبَذَتْ مِنْ
أَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِیًّا ﴿16﴾ |
|
و در برابر آنان پردهاى بر خود گرفت پس روح خود را به سوى او فرستادیم
تا به [شكل] بشرى خوشاندام بر او نمایان شد (17) | | فَاتَّخَذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا
إِلَیْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِیًّا ﴿17﴾ |
|
[مریم] گفت اگر پرهیزگارى من از تو به خداى رحمان پناه مىبرم
(18) | | قَالَتْ إِنِّی أَعُوذُ بِالرَّحْمَن مِنكَ إِن كُنتَ
تَقِیًّا ﴿18﴾ |
|
گفت من فقط فرستاده پروردگار توام براى اینكه به تو پسرى پاكیزه ببخشم
(19) | | قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ
غُلَامًا زَكِیًّا ﴿19﴾ |
|
گفت چگونه مرا پسرى باشد با آنكه دست بشرى به من نرسیده و بدكار
نبودهام (20) | | قَالَتْ أَنَّى یَكُونُ لِی غُلَامٌ وَلَمْ یَمْسَسْنِی
بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِیًّا ﴿20﴾ |
|
گفت [فرمان] چنین است پروردگار تو گفته كه آن بر من آسان است و تا او را
نشانهاى براى مردم و رحمتى از جانب خویش قرار دهیم و [این] دستورى قطعى بود
(21) | | قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَیَّ هَیِّنٌ
وَلِنَجْعَلَهُ آیَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَّقْضِیًّا
﴿21﴾ |
|
پس [مریم] به او [=عیسى] آبستن شد و با او به مكان دورافتادهاى پناه
جست (22) | | فَحَمَلَتْهُ فَانتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِیًّا
﴿22﴾ |
|
تا درد زایمان او را به سوى تنه درختخرمایى كشانید گفت اى كاش پیش از
این مرده بودم و یكسر فراموششده بودم (23) | | فَأَجَاءهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ
یَا لَیْتَنِی مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنتُ نَسْیًا مَّنسِیًّا ﴿23﴾ |
|
پس از زیر [پاى] او [فرشته] وى را ندا داد كه غم مدار پروردگارت زیر
[پاى] تو چشمه آبى پدید آورده است (24) | | فَنَادَاهَا مِن تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِی قَدْ جَعَلَ
رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِیًّا ﴿24﴾ |
|
و تنه درختخرما را به طرف خود [بگیر و] بتكان بر تو خرماى تازه مىریزد
(25) | | وَهُزِّی إِلَیْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ
عَلَیْكِ رُطَبًا جَنِیًّا ﴿25﴾ |
|
و بخور و بنوش و دیده روشن دار پس اگر كسى از آدمیان را دیدى بگوى من
براى [خداى] رحمان روزه نذر كردهام و امروز مطلقا با انسانى سخن نخواهم گفت
(26) | | فَكُلِی وَاشْرَبِی وَقَرِّی عَیْنًا فَإِمَّا تَرَیِنَّ
مِنَ الْبَشَرِ أَحَدًا فَقُولِی إِنِّی نَذَرْتُ لِلرَّحْمَنِ صَوْمًا فَلَنْ
أُكَلِّمَ الْیَوْمَ إِنسِیًّا ﴿26﴾ |
|
پس [مریم] در حالى كه او را در آغوش گرفته بود به نزد قومش آورد گفتند
اى مریم به راستى كار بسیار ناپسندى مرتكب شدهاى (27) | | فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَهَا تَحْمِلُهُ قَالُوا یَا مَرْیَمُ
لَقَدْ جِئْتِ شَیْئًا فَرِیًّا ﴿27﴾ |
|
اى خواهر هارون پدرت مرد بدى نبود و مادرت [نیز] بدكاره نبود
(28) | | یَا أُخْتَ هَارُونَ مَا كَانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ
وَمَا كَانَتْ أُمُّكِ بَغِیًّا ﴿28﴾ |
|
[مریم] به سوى [عیسى] اشاره كرد گفتند چگونه با كسى كه در گهواره [و]
كودك استسخن بگوییم (29) | | فَأَشَارَتْ إِلَیْهِ قَالُوا كَیْفَ نُكَلِّمُ مَن كَانَ
فِی الْمَهْدِ صَبِیًّا ﴿29﴾ |
|
[كودك] گفت منم بنده خدا به من كتاب داده و مرا پیامبر قرار داده است
(30) | | قَالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتَانِیَ الْكِتَابَ
وَجَعَلَنِی نَبِیًّا ﴿30﴾ |
|
و هر جا كه باشم مرا با بركتساخته و تا زندهام به نماز و زكات سفارش
كرده است (31) | | وَجَعَلَنِی مُبَارَكًا أَیْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِی
بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَیًّا ﴿31﴾ |
|
و مرا نسبت به مادرم نیكوكار كرده و زورگو و نافرمانم نگردانیده است
(32) | | وَبَرًّا بِوَالِدَتِی وَلَمْ یَجْعَلْنِی جَبَّارًا
شَقِیًّا ﴿32﴾ |
|
و درود بر من روزى كه زاده شدم و روزى كه مىمیرم و روزى كه زنده
برانگیخته مىشوم (33) | | وَالسَّلَامُ عَلَیَّ یَوْمَ وُلِدتُّ وَیَوْمَ أَمُوتُ
وَیَوْمَ أُبْعَثُ حَیًّا ﴿33﴾ |
|
این است [ماجراى] عیسى پسر مریم [همان] گفتار درستى كه در آن شك مىكنند
(34) | | ذَلِكَ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ قَوْلَ الْحَقِّ الَّذِی
فِیهِ یَمْتَرُونَ ﴿34﴾ |
|
خدا را نسزد كه فرزندى برگیرد منزه است او چون كارى را اراده كند همین
قدر به آن مىگوید موجود شو پس بىدرنگ موجود مىشود (35) | | مَا كَانَ لِلَّهِ أَن یَتَّخِذَ مِن وَلَدٍ سُبْحَانَهُ
إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا یَقُولُ لَهُ كُن فَیَكُونُ ﴿35﴾ |
|
و در حقیقتخداست كه پروردگار من و پروردگار شماست پس او را بپرستید این
است راه راست (36) | | وَإِنَّ اللَّهَ رَبِّی وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا
صِرَاطٌ مُّسْتَقِیمٌ ﴿36﴾ |
|
اما دستهها[ى گوناگون] از میان آنها به اختلاف پرداختند پس واى بر
كسانى كه كافر شدند از مشاهده روزى دهشتناك (37) | | فَاخْتَلَفَ الْأَحْزَابُ مِن بَیْنِهِمْ فَوَیْلٌ
لِّلَّذِینَ كَفَرُوا مِن مَّشْهَدِ یَوْمٍ عَظِیمٍ ﴿37﴾ |
|
چه شنوا و بینایند روزى كه به سوى ما مىآیند ولى ستمگران امروز در
گمراهى آشكارند (38) | | أَسْمِعْ بِهِمْ وَأَبْصِرْ یَوْمَ یَأْتُونَنَا لَكِنِ
الظَّالِمُونَ الْیَوْمَ فِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ ﴿38﴾ |
|
و آنان را از روز حسرت بیم ده آنگاه كه داورى انجام گیرد و حال آنكه
آنها [اكنون] در غفلتند و سر ایمان آوردن ندارند (39) | | وَأَنذِرْهُمْ یَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِیَ الْأَمْرُ
وَهُمْ فِی غَفْلَةٍ وَهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ ﴿39﴾ |
|
ماییم كه زمین را با هر كه در آن است به میراث مىبریم و [همه] به سوى
ما بازگردانیده مىشوند (40) | | إِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْأَرْضَ وَمَنْ عَلَیْهَا
وَإِلَیْنَا یُرْجَعُونَ ﴿40﴾ |
|
و در این كتاب به یاد ابراهیم پرداز زیرا او پیامبرى بسیار راستگوى بود
(41) | | وَاذْكُرْ فِی الْكِتَابِ إِبْرَاهِیمَ إِنَّهُ كَانَ
صِدِّیقًا نَّبِیًّا ﴿41﴾ |
|
چون به پدرش گفت پدر جان چرا چیزى را كه نمىشنود و نمىبیند و از تو
چیزى را دور نمىكند مىپرستى (42) | | إِذْ قَالَ لِأَبِیهِ یَا أَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا
یَسْمَعُ وَلَا یُبْصِرُ وَلَا یُغْنِی عَنكَ شَیْئًا ﴿42﴾ |
|
اى پدر به راستى مرا از دانش [وحى حقایقى به دست] آمده كه تو را نیامده
است پس از من پیروى كن تا تو را به راهى راست هدایت نمایم (43) | | یَا أَبَتِ إِنِّی قَدْ جَاءنِی مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ
یَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِی أَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِیًّا ﴿43﴾ |
|
پدر جان شیطان را مپرست كه شیطان [خداى] رحمان را عصیانگر است
(44) | | یَا أَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّیْطَانَ إِنَّ الشَّیْطَانَ
كَانَ لِلرَّحْمَنِ عَصِیًّا ﴿44﴾ |
|
پدر جان من مىترسم از جانب [خداى] رحمان عذابى به تو رسد و تو یار
شیطان باشى (45) | | یَا أَبَتِ إِنِّی أَخَافُ أَن یَمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ
الرَّحْمَن فَتَكُونَ لِلشَّیْطَانِ وَلِیًّا ﴿45﴾ |
|
گفت اى ابراهیم آیا تو از خدایان من متنفرى اگر باز نایستى تو را سنگسار
خواهم كرد و [برو] براى مدتى طولانى از من دور شو (46) | | قَالَ أَرَاغِبٌ أَنتَ عَنْ آلِهَتِی یَا إِبْراهِیمُ
لَئِن لَّمْ تَنتَهِ لَأَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِی مَلِیًّا ﴿46﴾ |
|
[ابراهیم] گفت درود بر تو باد به زودى از پروردگارم براى تو آمرزش
مىخواهم زیرا او همواره نسبت به من پر مهر بوده است (47) | | قَالَ سَلَامٌ عَلَیْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّی
إِنَّهُ كَانَ بِی حَفِیًّا ﴿47﴾ |
|
و از شما و [از] آنچه غیر از خدا مىخوانید كناره مىگیرم و پروردگارم
را مىخوانم امیدوارم كه در خواندن پروردگارم ناامید نباشم (48) | | وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ
وَأَدْعُو رَبِّی عَسَى أَلَّا أَكُونَ بِدُعَاء رَبِّی شَقِیًّا ﴿48﴾ |
|
و چون از آنها و [از] آنچه به جاى خدا مىپرستیدند كناره گرفت اسحاق و
یعقوب را به او عطا كردیم و همه را پیامبر گردانیدیم (49) | | فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا یَعْبُدُونَ مِن دُونِ
اللَّهِ وَهَبْنَا لَهُ إِسْحَقَ وَیَعْقُوبَ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِیًّا
﴿49﴾ |
|
و از رحمتخویش به آنان ارزانى داشتیم و ذكر خیر بلندى برایشان قرار
دادیم (50) | | وَوَهَبْنَا لَهُم مِّن رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ
لِسَانَ صِدْقٍ عَلِیًّا ﴿50﴾ |
|
و در این كتاب از موسى یاد كن زیرا كه او پاكدل و فرستادهاى پیامبر بود
(51) | | وَاذْكُرْ فِی الْكِتَابِ مُوسَى إِنَّهُ كَانَ مُخْلَصًا
وَكَانَ رَسُولًا نَّبِیًّا ﴿51﴾ |
|
و از جانب راست طور او را ندا دادیم و در حالى كه با وى راز گفتیم او را
به خود نزدیك ساختیم (52) | | وَنَادَیْنَاهُ مِن جَانِبِ الطُّورِ الْأَیْمَنِ
وَقَرَّبْنَاهُ نَجِیًّا ﴿52﴾ |
|
و به رحمتخویش برادرش هارون پیامبر را به او بخشیدیم (53) | | وَوَهَبْنَا لَهُ مِن رَّحْمَتِنَا أَخَاهُ هَارُونَ
نَبِیًّا ﴿53﴾ |
|
و در این كتاب از اسماعیل یاد كن زیرا كه او درستوعده و فرستادهاى
پیامبر بود (54) | | وَاذْكُرْ فِی الْكِتَابِ إِسْمَاعِیلَ إِنَّهُ كَانَ
صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًا نَّبِیًّا ﴿54﴾ |
|
و خاندان خود را به نماز و زكات فرمان مىداد و همواره نزد پروردگارش
پسندیده[رفتار] بود (55) | | وَكَانَ یَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ
وَكَانَ عِندَ رَبِّهِ مَرْضِیًّا ﴿55﴾ |
|
و در این كتاب از ادریس یاد كن كه او راستگویى پیامبر بود (56) | | وَاذْكُرْ فِی الْكِتَابِ إِدْرِیسَ إِنَّهُ كَانَ
صِدِّیقًا نَّبِیًّا ﴿56﴾ |
|
و [ما] او را به مقامى بلند ارتقا دادیم (57) | | وَرَفَعْنَاهُ مَكَانًا عَلِیًّا ﴿57﴾ |
|
آنان كسانى از پیامبران بودند كه خداوند بر ایشان نعمت ارزانى داشت از
فرزندان آدم بودند و از كسانى كه همراه نوح [بر كشتى] سوار كردیم و از فرزندان
ابراهیم و اسرائیل و از كسانى كه [آنان را] هدایت نمودیم و برگزیدیم [و] هر گاه
آیات [خداى] رحمان بر ایشان خوانده مىشد سجدهكنان و گریان به خاك مىافتادند
(58) | | أُوْلَئِكَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِم مِّنَ
النَّبِیِّینَ مِن ذُرِّیَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِن
ذُرِّیَّةِ إِبْرَاهِیمَ وَإِسْرَائِیلَ وَمِمَّنْ هَدَیْنَا وَاجْتَبَیْنَا إِذَا
تُتْلَى عَلَیْهِمْ آیَاتُ الرَّحْمَن خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِیًّا ﴿58﴾ |
|
آنگاه پس از آنان جانشینانى به جاى ماندند كه نماز را تباه ساخته و از
هوسها پیروى كردند و به زودى [سزاى] گمراهى [خود] را خواهند دید (59) | | فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلَاةَ
وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوْفَ یَلْقَوْنَ غَیًّا ﴿59﴾ |
|
مگر آنان كه توبه كرده و ایمان آورده و كار شایسته انجام دادند كه آنان
به بهشت درمىآیند و ستمى بر ایشان نخواهد رفت (60) | | إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُوْلَئِكَ
یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلَا یُظْلَمُونَ شَیْئًا ﴿60﴾ |
|
باغهاى جاودانى كه [خداى] رحمان به بندگانش در جهان ناپیدا وعده داده
است در حقیقت وعده او انجامشدنى است (61) | | جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِی وَعَدَ الرَّحْمَنُ عِبَادَهُ
بِالْغَیْبِ إِنَّهُ كَانَ وَعْدُهُ مَأْتِیًّا ﴿61﴾ |
|
در آنجا سخن بیهودهاى نمىشنوند جز درود و روزىشان صبح و شام در آنجا
[آماده] است (62) | | لَا یَسْمَعُونَ فِیهَا لَغْوًا إِلَّا سَلَامًا وَلَهُمْ
رِزْقُهُمْ فِیهَا بُكْرَةً وَعَشِیًّا ﴿62﴾ |
|
این همان بهشتى است كه به هر یك از بندگان ما كه پرهیزگار باشند به
میراث مىدهیم (63) | | تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِی نُورِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَن
كَانَ تَقِیًّا ﴿63﴾ |
|
و [ما فرشتگان] جز به فرمان پروردگارت نازل نمىشویم آنچه پیش روى ما و
آنچه پشتسر ما و آنچه میان این دو است [همه] به او اختصاص دارد و پروردگارت هرگز
فراموشكار نبوده است (64) | | وَمَا نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ لَهُ مَا
بَیْنَ أَیْدِینَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَیْنَ ذَلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ
نَسِیًّا ﴿64﴾ |
|
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است پس او را بپرست و در
پرستش او شكیبا باش آیا براى او همنامى مىشناسى (65) | | رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا
فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهِ هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِیًّا ﴿65﴾ |
|
و انسان مىگوید آیا وقتى بمیرم راستى زنده [از قبر] بیرون آورده مىشوم
(66) | | وَیَقُولُ الْإِنسَانُ أَئِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ
أُخْرَجُ حَیًّا ﴿66﴾ |
|
آیا انسان به یاد نمىآورد كه ما او را قبلا آفریدهایم و حال آنكه چیزى
نبوده است (67) | | أَوَلَا یَذْكُرُ الْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن
قَبْلُ وَلَمْ یَكُ شَیْئًا ﴿67﴾ |
|
پس به پروردگارت سوگند كه آنها را با شیاطین محشور خواهیم ساختسپس در
حالى كه به زانو درآمدهاند آنان را گرداگرد دوزخ حاضر خواهیم كرد (68) | | فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّیَاطِینَ ثُمَّ
لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِیًّا ﴿68﴾ |
|
آنگاه از هر دستهاى كسانى از آنان را كه بر [خداى] رحمان سركشتر
بودهاند بیرون خواهیم كشید (69) | | ثُمَّ لَنَنزِعَنَّ مِن كُلِّ شِیعَةٍ أَیُّهُمْ أَشَدُّ
عَلَى الرَّحْمَنِ عِتِیًّا ﴿69﴾ |
|
پس از آن به كسانى كه براى درآمدن به [جهنم] سزاوارترند خود داناتریم
(70) | | ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِالَّذِینَ هُمْ أَوْلَى بِهَا
صِلِیًّا ﴿70﴾ |
|
و هیچ كس از شما نیست مگر [اینكه] در آن وارد مىگردد این [امر] همواره
بر پروردگارت حكمى قطعى است (71) | | وَإِن مِّنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا كَانَ عَلَى رَبِّكَ
حَتْمًا مَّقْضِیًّا ﴿71﴾ |
|
آنگاه كسانى را كه پرهیزگار بودهاند مىرهانیم و ستمگران را به زانو
درافتاده در [دوزخ] رها مىكنیم (72) | | ثُمَّ نُنَجِّی الَّذِینَ اتَّقَوا وَّنَذَرُ
الظَّالِمِینَ فِیهَا جِثِیًّا ﴿72﴾ |
|
و چون آیات روشن ما بر آنان خوانده شود كسانى كه كفر ورزیدهاند به آنان
كه ایمان آوردهاند مىگویند كدام یك از [ما] دو گروه جایگاهش بهتر و محفلش
آراستهتر است (73) | | وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِمْ آیَاتُنَا بَیِّنَاتٍ قَالَ
الَّذِینَ كَفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا أَیُّ الْفَرِیقَیْنِ خَیْرٌ مَّقَامًا
وَأَحْسَنُ نَدِیًّا ﴿73﴾ |
|
و چه بسیار نسلها را پیش از آنان نابود كردیم كه اثاثى بهتر و ظاهرى
فریباتر داشتند (74) | | وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هُمْ أَحْسَنُ
أَثَاثًا وَرِئْیًا ﴿74﴾ |
|
بگو هر كه در گمراهى است [خداى] رحمان به او تا زمانى مهلت مىدهد تا
وقتى آنچه به آنان وعده داده مىشود یا عذاب یا روز رستاخیز را ببینند پس به زودى
خواهند دانست جایگاه چه كسى بدتر و سپاهش ناتوانتر است (75) | | قُلْ مَن كَانَ فِی الضَّلَالَةِ فَلْیَمْدُدْ لَهُ
الرَّحْمَنُ مَدًّا حَتَّى إِذَا رَأَوْا مَا یُوعَدُونَ إِمَّا الْعَذَابَ
وَإِمَّا السَّاعَةَ فَسَیَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَأَضْعَفُ جُندًا
﴿75﴾ |
|
و خداوند كسانى را كه هدایتیافتهاند بر هدایتشان مىافزاید و نیكیهاى
ماندگار نزد پروردگارت از حیث پاداش بهتر و خوشفرجامتر است (76) | | وَیَزِیدُ اللَّهُ الَّذِینَ اهْتَدَوْا هُدًى
وَالْبَاقِیَاتُ الصَّالِحَاتُ خَیْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَیْرٌ مَّرَدًّا
﴿76﴾ |
|
آیا دیدى آن كسى را كه به آیات ما كفر ورزید و گفت قطعا به من مال و
فرزند [بسیار] داده خواهد شد (77) | | أَفَرَأَیْتَ الَّذِی كَفَرَ بِآیَاتِنَا وَقَالَ
لَأُوتَیَنَّ مَالًا وَوَلَدًا ﴿77﴾ |
|
آیا بر غیب آگاه شده یا از [خداى] رحمان عهدى گرفته است (78) | | أَاطَّلَعَ الْغَیْبَ أَمِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحْمَنِ
عَهْدًا ﴿78﴾ |
|
نه چنین است به زودى آنچه را مىگوید مىنویسیم و عذاب را براى او
خواهیم افزود (79) | | كَلَّا سَنَكْتُبُ مَا یَقُولُ وَنَمُدُّ لَهُ مِنَ
الْعَذَابِ مَدًّا ﴿79﴾ |
|
و آنچه را مىگوید از او به ارث مىبریم و تنها به سوى ما خواهد آمد
(80) | | وَنَرِثُهُ مَا یَقُولُ وَیَأْتِینَا فَرْدًا ﴿80﴾ |
|
و به جاى خدا معبودانى اختیار كردند تا براى آنان [مایه] عزت باشد
(81) | | وَاتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِّیَكُونُوا
لَهُمْ عِزًّا ﴿81﴾ |
|
نه چنین است به زودى [آن معبودان] عبادت ایشان را انكار مىكنند و دشمن
آنان مىگردند (82) | | كَلَّا سَیَكْفُرُونَ بِعِبَادَتِهِمْ وَیَكُونُونَ
عَلَیْهِمْ ضِدًّا ﴿82﴾ |
|
آیا ندانستى كه ما شیطانها را بر كافران گماشتهایم تا آنان را [به
گناهان] تحریك كنند (83) | | أَلَمْ تَرَ أَنَّا أَرْسَلْنَا الشَّیَاطِینَ عَلَى
الْكَافِرِینَ تَؤُزُّهُمْ أَزًّا ﴿83﴾ |
|
پس بر ضد آنان شتاب مكن كه ما [روزها] را براى آنها شماره مىكنیم
(84) | | فَلَا تَعْجَلْ عَلَیْهِمْ إِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ
عَدًّا ﴿84﴾ |
|
[یاد كن] روزى را كه پرهیزگاران را به سوى [خداى] رحمان گروه گروه محشور
مىكنیم (85) | | یَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِینَ إِلَى الرَّحْمَنِ وَفْدًا
﴿85﴾ |
|
و مجرمان را با حال تشنگى به سوى دوزخ مىرانیم (86) | | وَنَسُوقُ الْمُجْرِمِینَ إِلَى جَهَنَّمَ وِرْدًا
﴿86﴾ |
|
[آنان] اختیار شفاعت را ندارند جز آن كس كه از جانب [خداى] رحمان پیمانى
گرفته است (87) | | لَا یَمْلِكُونَ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِندَ
الرَّحْمَنِ عَهْدًا ﴿87﴾ |
|
و گفتند [خداى] رحمان فرزندى اختیار كرده است (88) | | وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمَنُ وَلَدًا ﴿88﴾ |
|
واقعا چیز زشتى را [بر زبان] آوردید (89) | | لَقَدْ جِئْتُمْ شَیْئًا إِدًّا ﴿89﴾ |
|
چیزى نمانده است كه آسمانها از این [سخن] بشكافند و زمین چاك خورد و
كوهها به شدت فرو ریزند (90) | | تَكَادُ السَّمَاوَاتُ یَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنشَقُّ
الْأَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ﴿90﴾ |
|
از اینكه براى [خداى] رحمان فرزندى قایل شدند (91) | | أَن دَعَوْا لِلرَّحْمَنِ وَلَدًا ﴿91﴾ |
|
[خداى] رحمان را نسزد كه فرزندى اختیار كند (92) | | وَمَا یَنبَغِی لِلرَّحْمَنِ أَن یَتَّخِذَ وَلَدًا
﴿92﴾ |
|
هر كه در آسمانها و زمین است جز بندهوار به سوى [خداى] رحمان نمىآید
(93) | | إِن كُلُّ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِی
الرَّحْمَنِ عَبْدًا ﴿93﴾ |
|
و یقینا آنها را به حساب آورده و به دقتشماره كرده است (94) | | لَقَدْ أَحْصَاهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ﴿94﴾ |
|
و روز قیامت همه آنها تنها به سوى او خواهند آمد (95) | | وَكُلُّهُمْ آتِیهِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ فَرْدًا
﴿95﴾ |
|
كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كردهاند به زودى [خداى] رحمان
براى آنان محبتى [در دلها] قرار مىدهد (96) | | إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ
سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا ﴿96﴾ |
|
در حقیقت ما این [قرآن] را بر زبان تو آسان ساختیم تا پرهیزگاران را
بدان نوید و مردم ستیزهجو را بدان بیم دهى (97) | | فَإِنَّمَا یَسَّرْنَاهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ
الْمُتَّقِینَ وَتُنذِرَ بِهِ قَوْمًا لُّدًّا ﴿97﴾ |
|
و چه بسیار نسلها كه پیش از آنان هلاك كردیم آیا كسى از آنان را مىیابى
یا صدایى از ایشان مىشنوى (98) | | وَكَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّن قَرْنٍ هَلْ تُحِسُّ
مِنْهُم مِّنْ أَحَدٍ أَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ﴿98﴾
|
