در پشت پنجره،درکنار گلدان شمعدانی که سینی سبزه عید با او هم موزون شده بود نگاهم را به بلندی کوه انداختم و صورتم را متوجه اسمان بالاتر از قله.عجب زیبایی و چه شکوهی داشت کوه.همه کوه و قله را تمثیلی از استواری و وقار می دادند و کوه برا ی من زیبایی خاص خود را داشت مانند مردی بود که پابرجا به دیگران نظاره می کرد و همه چیز را در تسلط خود داشت .درعین بلندی و جایگاهش در زیر اسمان و رو به مین با تواضع حیات می کرد. و همه را در نگاه خود مهربانانه می دید.
همیشه سبز و بهاری باشید
و ملنند کوه با عظمت و مه پیکر
یا حق التماس دعا
والفجر-مهاجر چشم به راه
