ایینه چون عیب تو بنمود راست

خود شکن . ایینه شکستن خطاست

جهان سر بسر حکمت عبرت است

چرا بهره ما همه غفلت است

به کوشید و کردار مردان کنید

 پناه از بلاها بینردان کنید

هر ان کس که اندیشه بد کند

بفرجام بد تا تن خود کند

چو کاوه برون امد از پیش شاه

برو انجمن گشت بازار گاه

                         همی برخروشید و فرباد خواند

                         جهان را سراسر سوی داد خواند

حسرت نبرم به خواب ان مرداب

                   کارام درون دشت شب خفته است

دریایم ونیست باکم از طوفان

                   دریا همه عمر. خوابش اشفته است

همیشه خرد را تو دستور دار

                   بدو جانت از ناسزا دوردار

جوانی خردمند وبرترمنش

                   بگیتی ز کس نشود سر زنش

قطره دریاست اگر با دریاست

ورنه ان قطره ودریا دریاست

  منشین با بدان که صحبت بد

 گر چه پاکی. تو را پلید کند

افتابی بدین بزرگی را

پارهای ابر ناپدید کند

قدر وقت ارنشناسد دل و کاری نکند

پس خجالت که ازاین حاصل اوقات بریم