تبیان، دستیار زندگی

طی شد این عمر تو دانی به چه سا ن 

همه  تقصیر من است  این که خود میدانم  که نکردم  فکری که تا مل ننمودم روزی ساعتی  یا آنی

من نپرسیدم هیچ ،هیچکس هیچ نگفت  که چه سان میگذرد عمر گران

کودکی رفت به بازی به فراغت به نشاط فارغ از نیک وبد ومرگ و حیات

همه گفتند کنون تا بچه است      بگذارید بخندد شادان      که پس از این دگرش     فرصت خندیدن نیست

بایدش نالیدن   من نپرسیدم هیچ ، که پس از این ز چه رو نتوان خندیدن     هیچ کس هیچ نگفت   زندگی چیست   چرا می آییم       بعد از این چند صباح به کجا باید رفت    من نپرسیدم هیچ ،هیچکس هیچ نگفت 

نوجوانی سپری گشت به بازی   به فراغت  به نشاط  فارغ از نیک وبد ومرگ و حیات

بعد از آن باز نفهمیدم  که چه سان عمر گذشت   لیک گفتند همه        که جوانست هنوز بگذارید جوانی بکند       بهره از عمر برد          کامروایی بکند     بگذارید که خوش باشد ومست    بعد از این باز اورا عمری هست  یک نفر بانگ برآورد  که چو فردا بشود فکر فردا بکند   سومی گفت  همانگونه  که دیروزش رفت  بگذرد امروزش    همچنین فردایش    با همه این احوال من نپرسیدم هیچ که چه سان دی بگذشت   آن همه قدرت ونیروی عظیم  به چه ره مصرف گشت   نه تفکر  نه تعمق نه اندیشه دمی       عمر بگذشت    به بیچارگی و مسخرگی  چه توانی که ز کف دادم مفت  من نفهمیدم وکس نیز مرا هیچ نگفت    قدرت عمر شباب می توانست مرا تا به خدا پیش برد            لیک بیهوده تلف گشت جوانی   هیهات  

آن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه   راهنمایم بودند  عمرشان طی شده بیهوده  وبی ارزش وکار     ومرا میگفتند  که چو آنها باشم  که چو آنها دائم  فکر خوردن باشم   فکر کشتن باشم     فکر تا مین معاش    فکر ثروت باشم   فکر یک زندگی بی جنجال   فکر همسر باشم کس مرا هیچ نگفت   زندگی ثروت نیست   زندگی داشتن همسر نیست  زندگانی کردن فکر خود بودن  و  غافل زجهان بودن نیست    من نفهمیدم  وکس نیز مرا هیچ نگفت             وصد افسوس که چون عمر گذشت  معنی اش فهمیدم   حال می پندارم       هدف از زیستن این است ای دوست   من شدم خلق        که با عزمی جزم     پای از بند هواها گسلم      پای در راه حقایق بنهم    با دلی آسوده        فارغ از شهوت  و آز وحسد و کینه وبخل    مملو از عشق وجوانمردی وعلم     در ره کشف حقایق کوشم        زره جنگ برای بذر ناحق پوشم   ره حق پویم  و حق جویم   وپس حق گویم     آنچه آموخته ام   بر دگران نیز نکو آموزم     وشمع راه دگران گردم      وبا شعله خویش ره نمایم به همه       گر چه سرا پا سوزم                  من شدم خلق که نیکو باشم       نه چنین زائد وبی جوش وخروش     عمر بر باد  به حسرت خاموش       ای صد افسوس که    چون عمر گذشت     معنی اش فهمیدم 

تذکر:این شعر را من از زمان دبیرستان از یکی از شاگردان مدرسه گرفتم ومتاسفانه نمیدانم شاعر آن کیست/  mother/