تبیان، دستیار زندگی

بقیع از پشت میله‌ها

قبرستان را که دور زدی و به انتها نزدیک شدی، ناگهان قلبت از حرکت می‌ایستد. زمان هم از حرکت می‌ایستد. گویی خورشید و زمین هم از حرکت ایستاده‌اند. چشمت به قبری غریب افتاده. همان قبری که انتظارش را می‌کشیدی. همانی که آرزوی دیدنش را داشتی. اینجا قبر مادری است که ماه او از حرکت ایستاد.

برای مشاهده ادامه مطلب به لینک http://panjerefoolad.mihanblog.com/post/95 مراجعه نمایید.

  .ir

و چه سخت از وداع با تو ...
راستی تو همان شیر خدا هستی که در سنین آغازین جوانی، دیوان، گردنکشان و قتال عرب از هیبت تو و فریاد تو همچون کودکی ترسو از میدان مبارزه پای به فرار می‌گذاشتند و هر جا نام تو برده می‌شد دشمنانت لرزه بر اندامشان می‌افتاد؟ تو همانی که شجاع‌ترین جنگجویان تاریخ عرب با تیغ تو آشنا شدند با آتش جهنم مأنوس؟ آیا تو همانی هستی که رسول خدا (ص) مظهر عجایب خواند؟ و آیا تو همانی که خیبر را از جا کند؟
پس چطور این‌گونه در بستر افتاده‌ای؟
.
.
.
در حیرتم که ضرب شمشیر تو را از پای درآورد یا درب سوخته؛ و نمی‌دانم زهر تیغ در تو اثر کرد یا زهر کلام تلخ مردم تنگ نظر دنیاپرست...
حتی در ذهن پلیدشان هم جرإت مقابله با تو را نداشتند. می‌دانستند در نبرد با تو همواره مغلوب خواهند شد. به خانه‌ات هجوم آوردند. مظهر جمال کبریایی ذات الهی را در راه دفاع از ولایت از تو گرفتند و تو را خانه‌نشین کردند. افسوس که دو نفر مرد همچون حمزه و جعفر نبودند تا ریشه گندیده و آفت‌زده‌شان را بخشکانی و در رساندن آن‌ها به جایگاهی که لایقشان بود راه را کوتاه کنی.
یا علی به خانه‌نشینی تو خندیدند. آنقدر در قعر دنائت فرو رفته بودند و خداوند مهر بر دل‌هایشان زده بود که معجزات آشکار تو را نمی‌دیدند. 25 سال اسرار دلت را با چاه گفتی چرا که هیچ قلبی تاب شنیدن غم تو را نداشت. فریاد زدی و اشک ریختی. اما آن پست فطرتان و گرگ صفتان به تو خندیدند. گفتند علی بی‌نماز است و تو را در محراب توسط شقی‌ترین موجودی که پای بر زمین نهاده به خون کشیدند و رسم امام کشی آغاز کردند. و سرانجام آن کودکی که خداوند خانه‌اش را و مبارک‌ترین قطعه زمین را به ولادتش مفتخر ساخت و زینت داد، این بار محل وصلت و رستگاری‌ات قرار داد.
و تو فریاد زدی که راحت شدی...
ای وای که یتیمی برای فرزندان تو که در غم بی‌مادری به‌سر می‌برند چقدر سخت است... 

 منبع: panjerefoolad

بزرگتر كه شدم متوجه شدم دنيا خيلي بزرگ است من بايد انگلستان را تغييردهم .

بعد ها انگلستان را هم بزرگ ديدم و تصميم گرفتم شهرم را تغيير دهم .

در سالخوردگي تصميم گرفتم خانواده ام را متحول كنم .

اينك كه در آستانه مرگ هستم مي فهمم كه اگر روز اول خودم را تغيير داده بودم ، شايد مي توانستم دنيا را هم تغيير دهم.

اينك كه من از دنيا ميروم، بيست و پنج كشور جزو امپراتوري ايران است و در تمامي اين كشورها پول ايران رواج دارد و ايرانيان در آن كشورها داراي احترام هستند و مردم آن كشورها نيز در ايران داراي احترامند، جانشين من خشايار شاه بايد مثل من در حفظ اين كشورها كوشا باشد و راه نگهداري اين كشورها اين است كه در امور داخلي آنها مداخله نكند و مذهب و شعائر آنان را محترم شمرد.

اكنون كه من از اين دنيا ميروم ، تو دوازده كرور در يك زر در خزانه داري و اين زر يكي از اركان قدرت تو ميباشد، زيرا قدرت پادشاه فقط به شمشير نيست، بلكه به ثروت نيز هست. البته به خاطر داشته باش تو بايد به اين خزانه بيفزايي نه اينكه از آن بكاهي، من نمي گويم كه در مواقع ضروري از آن برداشت نكن، زيرا قاعده اين زر در خزانه آن است كه هنگام ضرورت از آن برداشت كنند، اما در اولين فرصت آنچه برداشتي به خزانه برگردان.

مادرت آتوسا (‌دختر كورش كبير) بر گردن من حق دارد، پس پيوسته وسايل رضايت خاطرش را فراهم كن.

ده سال است كه مشغول ساختن انبارهاي غله در نقاط مختلف كشور هستم و من روش ساختن اين انبارها را كه از سنگ ساخته مي شود و به شكل استوانه هست در مصر آموختم و چون انبارها پيوسته تخليه مي شود ، حشرات در آن به وجود نمي آيد و غله در اين انبارها چندين سال مي‌ ماند بدون اينكه فاسد شود و تو بايد بعد از من به ساختن انبارهاي غله ادامه بدهي تا اين كه همواره آذوغه دو يا سه سال كشور در آن انبارها موجود باشد و هر سال بعد از اين كه غله جديد بدست آمد از غله موجود در انبارها براي تامين كسري خوار و بار استفاده كن و غله جديد را بعد از اين كه بوجاري شد به انبار منتقل نما و به اين ترتيب تو براي آذوقه در اين مملكت دغدغه نخواهي داشت ولو دو يا سه سال پياپي خشك سالي شود.

تاجر: پس چرا بیشتر صبر نکردی تا بیشتر ماهی گیرت بیاد؟

ماهیگیر: چون همین تعداد برای سیر کردن خانواده ام کافی است.

تاجر: اما بفیه وقتت رو چیکار می کنی؟

ماهیگیر: تا دیر وقت می خوابم, یه کم ماهی گیری می کنم, با بچه ها بازی میکنم بعد میرم توی دهکده و با دوستان شروع می کنیم به گیتار زدن. خلاصه مشغولیم به این نوع زندگی.

تاجر: من تو هاروارد درس خوندم و می تونم کمکت کنم. تو باید بیشتر ماهی گیری کنی. اون وقت می تونی با پولش قایق بزرگتر بخری و با درآمد اون چند تا قایق دیگر هم بعدا اضافه میکنی. اون وقت یه عالمه قایق برای ماهیگیری داری!

ماهیگیر: خوب, بعدش چی؟

تاجر: به حای اینکه ماهی ها رو به واسطه بفروشی اونا رو مستقیــما به مشتری ها میدیو برای خودت کارو بار درست می کنی... بعدش کارخونه راه می اندازی و به تولیداتش نظارت میکنی... این دهکده کوچک رو هم ترک می کنی و می روی مکــــزیکوسیتی! بعد از اون هم لوس آنجلس! و از اونجا هم نیویورک... اونجاست که دست به کارهای مهم تری می زنی...

ماهیگیر: اما آریالا این کار چقدر طول می کشه؟

تاجر: پانزده تا بیست سال!

ماهیگیر: اما بعدش چی آقا؟

تاجر: بهترین قسمت همینه, موقع مناسب که گیر اومد میری و سهام شرکت رو به قیمت خیلی بالا می فروشی! این کار میلیون ها دلار برات عایدی داره.

ماهیگیر: میلیون ها دلار! خوب بعدش چی؟