سر خوش ز سبوی غم پنهانی خویشم !
چون زلف تو سر گرم پریشانی خویشم !
در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش !
چو آینه خو کرده ی هیرانی خویشم !
یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی !
امریست پشیمان ز پشیمانی خویشم !
از شوق شکار خنده لبش جان نسپردم !
شرمنده جانان ز گران جانی خویشم !
هر چند امین بسته به دنیا نیم ، اما !
دل بسته به یاران خراسانی خویشم !
