تبیان، دستیار زندگی

واسه آدم شدن فرصتمون خیلی کم

سروش آریا

                سروش آریا

         سروش آریا

13/1/1387

^{زدی خنجر بر این قلب شکسته}

^{رها کردی مرا بی یار و خسته}

^{دلم ، دل دل کنان بی تاب باشد}

^{رخت هر شب مرا در خواب باشد}

^{به دل جز وصل تو رویا ندارم}

^{به سر جز دوریت غوغا ندارم}

^{نگارم ، نازنینم ، کوه نورم}

^{کنون از عشق تو درشین و شورم}

^{رهایم کن از این فکر جدایی}

^{به فریادم برس ، یارا کجایی}

^{من و تنهایی و یک دل چو دریا}

^{که گمگشته کنون در دشت و صحرا}

^{به دنبال نشان از کوی یار است}

^{نشان از نور در این شام تار است}

^{تو را می جوید و گمگشته توست}

^{تو نوری و دلم سرگشته توست}

^{بیا و سر کن این شام جدایی}

^{به فریادم برس ، یارا کجایی}

^{مهدی امینی (آریا)}

^{شعله شعله نور می بارد بر این تار شبم}

^{به امیدی که رهاند دلم از تاب و تبم}

^{می تپد باد صبا در سینه یک صبحگاه}

^{می فشاند جرعه جرعه شبنم از چشم پگاه}

^{می کشاند خاطراتم را به رویارویی آئینه ها}

^{یاد شور انگیز امید در  دل آدینه ها}

^{می برد اسب خیالم به گردش در چمن}

^{می رهاند خاطرم را از خیال خویشتن}

^{مهدی امینی (آریا)}

در قدمگاه سکوت جایی برای حرف نیست

گفتمان زندگی را چاره ای جز درک نیست

« دوست »

نشوم جز به ره دوست روانه

ره دلدادگی و غم زدگی بی کرانه

نتوان کرد به حق وصف رخش را

که بس عاجز بود این تلاش شاعرانه

شب هجران و غم فرقت معشوق

شکند بغض گلوی عاشقان را به ترانه

شیشه شب به سیاهی بدرخشد

چو نماید رخ معشوق به دید عاشقانه

دیدن خاطره دوست در آئینه شبنم

برهاند دل دیوانه عاشق زبهانه

چک چک چشمه جوشان نگاهش

بگشاید به دلم   پنجره های عارفانه

مخمل سبز نوای روحبخش دلگشایش

بشکسته خاطر نازک رویای صادقانه

قامت سَروگون و بی مثال دلربایش

بِرُبوده از سرم حساب های عاقلانه

وزش نسیم امید به میان گیسوانش

می بُرَد بند دلم را به ترنم شبانه

«آریا» این همه گفتن به حکایتت نشاید

که امید باد مارا به وصال آن یگانه

مهدی امینی (آریا)

تبلور حاکمیت دموکراتیک بر گستره جامعه مدنی انتخابات است و ضامن سلامت و اقتدار یک حکومت مردم سالار (دموکراتیک) هوشمندی تک تک اعضای جامعه انتخابگر در عرصه انتخاب است چراکه حاکمان در چنین حکومتی محصول انتخاب مردم هستند و هرچه این انتخاب هوشمندانه تر باشد امیدواری به پیشرفت و توسعه در همه ابعاد جامعه بیشتر خواهد بود. پس تنها نقطه امید سرزمین آسمانی مان ایران در بازیابی شکوه و عظمت تاریخی بی مثالش انتخاب هوشمندانه ماست!

خائنین به ملت و میهن که برای کسب قدرت ، دست گدایی به سوی دشمنان وطن دراز می کنند لیاقت تنفس در هوای پاک این سرزمین آسمانی را ندارند چه رسد به حضور در خانه ملت و رکن قانون ساز این مرز و بوم ، این درسی فراموش نشدنی است که تاریخ بارها آنرا برای ما مشق نموده است!  

ای دل انگیز ترین خاطره گمشده ام

به تمنای وصال رخ تو دلشده ام

زسراپرده اسرار غم عشق بگو

تو بگو گر تو نگویی زجفا پرشده ام

من واین وسعت تنهایی و غم

تو و دریای جفا براین شب سرشده ام

به روی سبزی چمن

به سوی روشنایی ستاره های یاسمن

به یاری شکوفه های سرخ تن

به پیش می رود به پیش

به سادگی و پاکی عبور لحظه ها قسم

که رفتنم ، نرفتنم

شکوه تردید کردنم

به آسمان آبی وسپاه ابرهای آن

به بارش ستاره ها

به تازش شراره ها

به سرخی دل انگیز یک شفق

که من چنان خود از خودم گسسته ام

به روبروی آیینه نشسته ام

از این غروب بی ثمر چه خسته ام

دو چشم خود به سوی آسمان دوخته ام

آه ای بهار پرفروغ برگ ریز

تو را به رقص بادهای نیم خیز

تو را به صبحگاه پر امید شب گریز

مرا ببخش چکه ای از شبنم لعل گون خود

قسم به عاشقانه ها

به شادی ترانه ها

به وسعت کرانه ها

که زندگی چو جویباری از طلا

به سرعت شهاب سنگی از فضا

به پیش می رود به پیش

واین منم که خسته دل

نظاره گر ، شماره گر

به لحظه های رفته ام

و یک سوال بی جواب درون سینه ام رها

که من که ام ، زکجا ، آمدنم بهر چه بود؟