تبیان، دستیار زندگی

سازمان بهداشت جهانی تعداد معلولان را 600 میلیون نفر تخمین زده كه حدود 80 درصد آنها در كشورهای در حال توسعه زندگی می كنند.
    
    اقدامات كشورهای توسعه یافته برای افراد معلول شامل اختصاص امكاناتی از قبیل آسانسور در ایستگاه های مترو، اتوبوس هایی كه هنگام توقف به گونه یی هم سطح پیاده رو می شوند تا فرد معلول با ویلچر به راحتی سوار اتوبوس شود، پاركینگ ویژه معلولان، حك كردن خط مخصوص نابینایان در مكان های عمومی و غیره است.خیابان ها و معابر نامناسب، نبود رمپ با شیب مناسب، نبود آسانسورهای جادار در اماكن عمومی مثل مدرسه، كتابخانه، سینما و... پله های غیراستاندارد و بلند اتوبوس ها و... فقط بخشی از مشكلاتی است كه یك معلول برای حضور در اجتماع با آنها مواجه است.در اكثر كشورها چراغ های راهنمایی مخصوصی برای نابینایان وجود دارد تا یك فرد نابینا بدون نیاز به دیگران بتواند از خیابان عبور كند اما در ایران این سیستم كاربرد گسترده ندارد و فقط مدت كوتاهی است كه در تقاطع سپهبد قرنی شهر تهران از آن استفاده می شود. حسن آقایی مدیركل هماهنگی حوزه معاونت حمل و نقل درباره نبود چراغ های راهنمایی مخصوص نابینایان در ایران می گوید: «در كشورهای دیگر چراغ های راهنمایی مخصوص نابینایان دارای سیستم صوتی است. صدای بوق این سیستم صوتی با مدت زمان ثابت شده برای عبور نابینایان از خیابان تنظیم می شود، هرچه این زمان به انتها می رسد سرعت بوق افزایش می یابد. ما این سیستم را در ایران مورد استفاده قرار دادیم ولی نتوانستیم به خوبی از آن بهره برداری كنیم. از سوی دیگر استفاده از این سیستم هزینه نگهداری هم دارد و مردم نیز با این سیستم آشنایی ندارند و به همین دلیل ناچار به جمع آوری آنها شدیم. البته نصب مجدد این سیستم برای نابینایان در دستور كار قرار دارد.» البته امكانات دیگری برای استفاده نابینایان از خیابان ها و فضاهای شهری در نظر گرفته شده است. آقایی می گوید: «ما در تقاطع ها موزاییك های پولكی گذاشتیم كه فرد نابینا با برخورد به موزاییك ها متوجه شود كه سر تقاطع است.»
    
    بیشترین قانون، كمترین اجرا
    
    «طبق ماده 2 قانون جامع حمایت از حقوق معلولان، همه وزارتخانه ها، سازمان ها، موسسات و شركت های دولتی و نهادهای عمومی و انقلابی موظفند در طراحی، تولید و احداث ساختمان ها و اماكن عمومی و معابر و وسایل خدماتی به نحوی عمل كنند كه امكان دسترسی و بهره مندی از آنها برای معلولان همچون افراد عادی فراهم شود.» «در تبصره 2 این قانون، شهرداری ها موظفند از صدور پروانه برای آن تعداد از ساختمان ها و اماكن عمومی و معابری كه استانداردهای تخصصی مربوط به معلولان را رعایت نكرده باشند، خودداری كنند.» این در حالی است كه اكثر ساختمان هایی كه ساخته می شوند حتی اماكن فرهنگی مانند فرهنگسراها، ضوابط مربوط به امكان استفاده معلولان را رعایت نمی كنند.«سهیل معینی» عضو كمیته پیگیری حقوق جامع معلولان، مشكل اصلی معلولان را فیزیك شهر می داند: «فرد معلول برای مشاركت در جامعه باید بتواند از خانه خارج شود، پس باید مناسب سازی محیطی صورت بگیرد. شهرداری باید مناسب سازی را مدنظر قرار دهد و ساختمان هایی كه مناسب استفاده معلولان نیست نباید پروانه كار دریافت كنند.» وی مشكل دیگر معلولان را دسترسی به امكانات خدمات عمومی عنوان می كند: «با توجه به انقلاب اطلاعاتی جهانی، بخش های خصوصی و دولتی فضاهایی را طراحی می كنند كه توسط نرم افزارهای خاص قابل دسترسی معلولان باشد هرچند در كشور ما امكانات خدمات عمومی برای افراد معلول قابل دسترسی نیست. مثلاً ارتفاع خودپردازها در اندازه یی است كه یك فرد با ویلچر نمی تواند از آن استفاده كند.» حمزه شكیب رئیس كمیسیون عمرانی شورای شهر درباره مناسب سازی اماكن و ساختمان ها می گوید: «در شورای دوم مصوبه یی برای معلولان جسمی- حركتی داشتیم كه دارای دو بخش بود: بخش اول اینكه باید در ساختمان های جدید كه ساخته می شوند، ضوابط استفاده معلولان رعایت شود و بخش دوم اینكه باید معابر و ساختمان های موجود برای استفاده معلولان، اصلاح و بهینه سازی شوند.» وی می افزاید: «این شورا كمیته یی در نظر گرفت كه موظف به كنترل این ضوابط شد و باید نتایج كار را به شورای اسلامی شهر تهران گزارش دهد.»
    
    ساختار نامناسب حمل و نقل
    
    مشكل اساسی تر معلولان استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی است. «طبق ماده یك قانون جامع حمایت از حقوق معلولان مناسب سازی به معنای اصلاح محیط و تدارك وسایل حمل و نقل است. به طوری كه افراد معلول قادر باشند آزادانه و بدون خطر در محیط پیرامون خود اعم از معابر، محیط شهری و بین شهری و ساختمان های عمومی حركت كنند و از تسهیلات محیطی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی با حفظ استقلال فردی لازم بهره مند شوند.» ولی با اینكه بیشتر از سه سال از تصویب قانون جامع حمایت از حقوق معلولان می گذرد، هنوز معلولان نمی توانند از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده كنند. سهیل معینی می گوید: «هرچند استفاده از وسایل حمل و نقل از اولویت ها است، اما با وجودی كه چند سال از ساخت مترو می گذرد به تازگی بعضی از ایستگاه ها مجهز به آسانسور شده اند و اتوبوس ها نیز بالابر و جایگاه ویژه معلولان ندارند.» در ایران به جز اتوبوس های BRT كه به تازگی راه اندازی شده اند، هیچ اتوبوسی مناسب استفاده معلولان نیست.
    
    مدیركل هماهنگی حوزه معاونت حمل و نقل می گوید: «برای استفاده معلولان از اتوبوس ها هیچ كاری نتوانستیم انجام دهیم. ما باید ساختار اتوبوس ها را تغییر دهیم چون همه اتوبوس ها پله دارند.» وی درباره اتوبوس های BRT می گوید: «در مسیر اتوبوس های BRT همه ایستگاه ها رمپ دارند. ارتفاع سكوها چهل سانتی متر و ارتفاع اتوبوس ها نیز چهل سانتی متر است یعنی به راحتی از روی سكو می توان سوار اتوبوس شد. اتوبوس هایی كه پیش بینی شده در آینده در مسیر این خط وارد شوند، اتوبوس هایی هستند كه ارتفاع آنها از 38 سانتی متر تا 42 سانتی متر قابل تغییر است.» آقایی درباره امكانات مترو نیز می گوید: «تجهیز ایستگاه های مترو به آسانسور در دستور كار ما قرار دارد. ایستگاه های امام خمینی و صادقیه نیز بسیار كامل و مجهز هستند و هر ایستگاهی كه ساخته شود، تمام امكانات در آنها در نظر گرفته می شود.» با توجه به اینكه وسایل حمل و نقل عمومی از جمله اتوبوس ها و مترو برای استفاده معلولان مناسب نیست، اختصاص ماشین های مخصوص می تواند تنها راه چاره باشد. البته در كشور خودروهایی به نام بهزیست كار وجود دارد كه برای معلولان در نظر گرفته شده است، اما ساختار این خودروها نیز برای معلولان طراحی نشده و یك فرد معلول برای سوار شدن به آن باید از دیگران كمك بگیرد. مدیركل هماهنگی حوزه معاونت حمل و نقل در پاسخ به این سوال كه چرا ون هایی كه قرار بوده در اختیار معلولان قرار بگیرد، هنوز وارد ناوگان نشده، می گوید: «قرار بر این بود كه ون ها توسط شهرداری خریداری شوند و سپس در اختیار سازمان بهزیستی قرار بگیرند، چون ما نمی توانیم ون بخریم و به دنبال فرد معلول بگردیم. این ون ها باید در اختیار ارگان هایی قرار بگیرد كه بیشترین معلول را دارند.»
    
    تلاش برای رفع تبعیض
    
    مناسب سازی معابر عمومی به یك فرد معلول كمك می كند كه به تنهایی و بدون كمك گرفتن از دیگران در جامعه حضور پیدا كند و بتواند مستقل زندگی كند، در حالی كه نامناسب بودن فضای شهری از حضور این افراد در جامعه جلوگیری می كند و باعث تبعیض بیشتر نسبت به این افراد می شود.آقایی درباره تلاش های صورت گرفته برای رفع این مشكل در حوزه حمل و نقل می گوید: «از سال 82 مناسب سازی معابر در دستور كار حوزه معاونت حمل و نقل قرار گرفت و پس از آن هر سال اعتباری در اختیار ما گذاشته می شد كه ما در بین مناطق توزیع می كردیم. همزمان با آن و طبق مصوبه شورای تهران كمیته مناسب سازی به معاونت فنی و عمرانی شهرداری برای انجام این كار مخصوصاً در سطح كلانشهر تهران در نظر گرفته شد.» وی می افزاید: «بحثی كه ما در ارتباط با معلولان و مناسب سازی انجام دادیم، فقط در حریم تقاطع ها بود و معاونت فنی و عمرانی پیاده روسازی را به عهده گرفت. از طرفی چون كارهای عمرانی در مناطق توسط معاونت فنی و عمرانی انجام می شود، مقرر شد آنها هم در برنامه هایشان این گونه موارد را لحاظ كنند.» او ادامه می دهد: «ما براساس شرح وظایف دستورالعملی تهیه كردیم و به سازمان های داخلی خودمان مثل ترمینال ها، مترو و شركت واحد اعلام كردیم تا مناسب سازی این فضاها طبق این برنامه صورت گیرد.» قوانین موجود در زمینه مناسب سازی فضاهای شهری برای استفاده معلولان در مصوبه شورای مسكن و شهرسازی تصویب شده كه برخی از ضوابط آن تاكنون تغییر كرده است، از جمله بازنگری وزارت مسكن در سال 78 و آیین نامه شهرداری در سال 84. اما هنوز معلولان برای استفاده از فضاهای شهری با مشكل مواجه هستند.

منبع: روزنامه اعتماد (magiran)

راپید شر (rapidshare) یک سایت میزبانی فایل است که انواع فایل های موسیقی، فیلم ، کتاب و هر چی که بخواین رو میشه ازش دانلود کرد. ولی با نداشتن اکانت دانلود از این سایت خیلی سخت است. بالاخره بعد از گشتن در اینترنت تونستم روشی برای به دست اوردن اکانت رپیدشر پیدا کنم ابتدا در سایت زیر عضو شوید و با معرفی چند نفر به این سایت اکانت راپید شر بگیرید.

 روی این لینک کلیک کنید و عضو شوید