تبیان، دستیار زندگی

اهدای عضو پس از مرگ، اهدای زندگی به فردی دیگر است.

همون طور كه میدونیم افراد زیادی اطراف ما هستند كه باید هفته ای چند بار دیالیز بشن و هفته ای چند بار برای زنده موندن باید دل به بیمارستانها بدن و ساعتها صف واستند تا با دیالیز شدن -یعنی عملی كه یك دستگاه انجام میده كه كار كلیه رو در بدن انجام میده- دوباره روز خودشونو ادامه بدن

این افراد كلیه سالمی ندارند

بخش اعظمی از كلیه این افراد از بین رفته

و بسیار بیماری های دیگه و ناقصی های دیگه كه كم هم نیستند

بیماری قلبی و...

پس ما كه هنوز زنده ایم و هنوز در زندگی طعم سلامتی رو می چشیم پس از زندگی كردن در این دنیا وجود این جسم به چه درد ما میخوره؟

آیا پوسیدن اون جسم بهتره یا پیوند عضو به افراد دیگه؟

خوتون تصمیم بگیرید كه پس از مرگ عضوتان بپوسد و جزوی از خاك شود

یا اینكه به بدن فرد دیگری بخوره كه با زندگی خودش همچنان پرونده اعمالتونو باز نگه داره.

به همین منظور من امروز سایت اهدای عضو رو گذاشتم

اگر خواستید برید و عضو شید حدود 3 ماه بعد كارت اهدای عضو براتون صادر میشه

برای عضویت در سایت اهدای عضو ایـنجــــا را كلیك نمایید.

شاید به فكر شما هم خطور كرده باشد؟

مسئله هسته ای ایران پر از ابهام شده !!

البته نه نه.... آن ابهامی كه آمریكایی ها می گویند نه این ابهام با آن ابهام فرق دارد! ابهامی كه از آن سخن به عمل می آید شاید ابهام در كارهای سیاسی و غیر منطقی آمریكایی ها باشد، چرا ؟ علتش كاملا واضح است. آنها مانند بچه های شیرخوره ای كه تازه طعم شیر را چشیده اند سخن می گویند.

این كلمات را به خاطر بیاورید و كمی فكر كنید به این موضوعی كه بهتان گفتم:

فقط باید من و كسانی كه می گویم داشته باشند (تعلیق غنی سازی)

هر وقت گفتم شما شروع كنید، شاید آنقدر دیر گفتم كه در حسرت آن بمانید (كاغذ بازی كردن در سازمان انرژی اتمی و پرونده سازی آن هم پرونده های قطور)

هر چی من میگم درسته و گرنه جیغ می كشم ها(اگر ایران همچنان شاهنشاهی بود با آن ها هیچ مشكلی نداشتیم!)

من فقط همون عروسك رو می خوام پولش مهم نیست (گزارش البرادعی كامل نیست)

باید یك كاری كنم كه برایم عروسك بخرند( ایجاد ترفندهای جدید مخصوصا مكالمه تلفنی ای كه قرار است با جلیلی صورت دهند و از اوضاع ایراد بگیرند)

اینها كلماتی است كه هر ایرانی با خبری كه در تنها روستای یك شهرستان بدون گاز و تلفن هم با تلوزیون مانوس باشد شنیده است. شاید ما هم مسئولیم و باید برای اینكه توان خودمونو جذم كنیم و بشتابیم و اعتراض خود را بگوییم كه ما معترضیم از كارهای بچه گانه آمریكایی ها ما معترض و گاهی تعجب انگیز می نگریم.

اگر ایرانی ها با تمام تلاش خود حرف های خود را یكی كنند و با هم همگی با هم بگویند كه ایرانی حق دارد آن زمان است كه ایران هم از انرژی هسته ای بهره مند می شود.

به امید هسته ای شدن صنعت برق و صنعت پزشكی و دیگر صنعت های مهم تاثیر بر دار ایران.

محسن

سلام دوست عزیز