تبیان، دستیار زندگی

بوی غربت میدهم اما غریبه نیستم

آری میدانم که عمری در غریبی زیستم

مثل رودی بستر این خاک را طی کرده ام

تا بفهمم عاقبت در جستجوی کیستم؟

من تمام هستیم را در نبرد با سرنوشت، در تهاجم با زمان آتش زدم، کشتم

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم

یک کلام در جزوهایم هیچ ننوشتم

من ز مقصدها، پی مقصودهای پوچ افتادم

تا تمام خوب ها رفتند و خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت

بهارم رفت، عشقم مرد، یادم رفت؛