مقدمه
توحيد، يعني يگانهدانستن خدا، يكي از مهمترين محورهاي تبليغ و تعليم پيامبران الهي است و شايدبتوان گفت كه محور همهي تعاليم اسلامي توحيد است. قرآن كريم آن جا كه برنامهيتبليغي پيامبراني چون نوح، هود، صالح و شعيب را بازگو ميكند يادآور ميشود كه نخستين پيام آنان به امتهاي خود اينبود كه «اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ»
[1] (خدا را عبادت كنيد كه معبودي براي شما جز اونخواهد بود)
چنان كه يكي از اهداف بعثت پيامبران رادعوت به يكتاپرستي ميداند «وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاًأَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ»[2] (و همانا در هر امتي رسولي را برانگيختيم كه(به آنان بگويد) خدا را بپرستيد و از طاغوت بپرهيزيد).
اهميت ويژهي اين مسئله موجب ميشود كه پس ازبحث دربارة ذات و وجود خداوند، مسئله توحيد را مطرح نماييم. در آغاز همانطور كهدر بحثهاي كلامي متداول است, توحيد را در سه محور «ذات وصفات و افعال» بررسي ميكنيم.
[1] . اعراف/59، 65، 73، 85
[2] . نحل/ 36