تبیان، دستیار زندگی

كشته شدن مسوّر بن مخرمه در خانه خدا - سال 64 هجرى قمرى

« مسوّر بن مخرمة بن نوفل » كه ازاصحاب خردسال رسول خدا)ص(محسوب مى گرديد، تا زمان كشته شدن عثمان بن عفان، در مدينه مى‏زيست و آن گاه اين شهر مقدس را ترك و به مكه معظمه كوچ كرد. رابطه وى با معاوية بن ابى سفيان بسيار گرم و صميمانه بود و از توجهات معاويه برخوردار مى‏گرديد و در ماجراى قيام " عبدالله بن زبير" در سال 64 قمرى، به اين قيام پيوست و در صدد پيروزى وى برآمد. " حصين بن نمير " كه از سوى يزيد بن معاويه به مكه هجوم آورده و آن را از هرسو به محاصره خويش گرفته بود، با مقاومت سرسخت عبدالله بن زبير و لشكريانش روبرو شد. بدين جهت اين شهر مقدس را با منجنيق‏هاى بزرگ از بالاى " كوه ابوقيس "، سنگ باران كرد و حتى به " كعبه " نيز آسيب‏هاى جدّى رسانيد. مسوّر بن مخرمه كه به همراه تعداد زيادى از طرفداران عبدالله بن زبير به خانه خدا )كعبه( پناهنده شده بود، مورد اصابت يكى از آن سنگ‏هاى پرتاب شده قرار گرفت و به شدت زخمى و بيمار گرديد و پس از پنج روز درد و رنج، در اوّل ربيع الاوّل سال 64 قمرى وفات يافت. عبدالله بن زبير، بدن وى را غسل داد و خود بر وى نماز خواند و در " حجون " دفنش نمود.(1) 1. الاستيعاب، ج 3، ص 1399، حديث 2405؛ اسد الغابة، ج 4، ص 175؛ البداية و النهايه، ج 8، ص 270