هلاكت معاويه بن ابي سفيان
معاويه بن ابي سفيان (صخر) بن حرب بن اميه، بيست و شش و يا بيست و دو سال پيش از هجرت نبوي، در مكه معظمه و در خانه پدرش ابوسفيان و يا خانه عتبه بن ربيعه، از زني انتقام جو و عقده گشا به نام "هند بنت عتبه"، معروف به هند جگرخوار زاييده شد.
خانواده ابوسفيان، در دشمني با پيامبر(ص) و انكار دين مبين اسلام و راه اندازي جنگ هاي گوناگون بر ضد مسلمانان و ايجاد فتنه و فساد و كشتار، معروف مي باشند. به ويژه كردار زشت هند، مادر معاويه در مثله كردن بدن غرقه به خون حضرت حمزه سيدالشهدا(ع) و بيرون آوردن جگر وي و خوردن آن، بيش از همه، آنان را رسوا و در نزد همگان بي مقدار نمود.
به هر روي، معاويه در زمان عمر بن خطاب به حكومت شام دست يافت و در عصر عثمان بن عفان بر اقتدار خويش افزود و پس از كشته شدن عثمان و انتخاب حضرت علي(ع) به خلافت اسلامي، از پيروي خليفه منتخب مسلمانان سرباز زد و پرچم مخالفت برگرفت و با تمام توان خويش، به مبارزه برخاست و جنگ بزرگ صفين را پي ريزي كرد و پس از شهادت حضرت علي(ع)، با خلافت مقبول امام حسن(ع) نيز به مبارزه همه جانبه پرداخت و سرانجام آن حضرت را با صلح تحميلي از قدرت كنار زد و يكه تاز ميدان شد و از آن زمان، به مدت بيست سال، خلافت مسلمانان را بر عهده داشت.
در اين مدت، جنايات فراواني مرتكب گرديد و قتل و كشتار زيادي به عمل آورد. سرانجام در 86 و يا 82 سالگي در دمشق وفات يافت و در همين شهر، دفن گرديد.
مورخان، تاريخ وفاتش را ماه رجب سال 60 قمري مي دانند وليكن در روز وفاتش اختلاف دارند. برخي چهارم، برخي پانزدهم و برخي بيست و دوم اين ماه را روز وفاتش مي دانند. وليكن روز پانزدهم رجب، به روز وفات وي معروف شده است.(1)
1- وقايع الايام (شيخ عباس قمي)، ص 309؛ تاريخ خليفه بن خياط (عصفري)، ص 171؛ الثقات (ابن حبان)، ج2، ص 305
