وفات عباس بن عبدالمطلب
ابوالفضل عباس، فرزند عبدالمطلب، عموي پيامبراكرم(ص)، سه سال پيش از عام الفيل در مكه معظمه ديده به جهان گشود.(1) مادرش "نُتيله" همسر عبدالمطلب بود.(2)
وي سه سال، به روايتي چهار سال و به روايتي دو سال(3)، از پيامبراكرم(ص) بزرگتر بود. مقام سقايت (آب رساني) حاجيان مكه با وي بود و او در جنگ بدر مسلمان شد و در زمره مسلمانان و ياران پيامبر(ص) درآمد.
همسرش لبابه، معروف به ام الفضل از زنان بزرگ و متقدم در اسلام بود و پس از خديجه كبري(س)، نخستين زني بود كه دين اسلام ا پذيرفت.(4)
عباس بن عبدالمطلب پس از هجرت به مدينه و پيروي از برادرزاده اش حضرت محمد(ص)، مقامي والا يافت و پس از رحلت پيامبر(ص) وي شيخ بني هاشم بود و همگان با ديده احترام به وي مي نگريستند.
عباس، داراي ده پسر و سه دختر بود(5) و پسرانش مانند عبدالله، عبيدالله، فضل، قثم هم در زمان رسول خدا(ص) و هم در زمان خلافت امام علي(ع) و خلافت امام حسن مجتبي(ع) نقش مهمي بر عهده داشتند. به ويژه عبدالله بن عباس در خلافت اميرمؤمنان(ع) نقش مؤثر و سازنده اي بر عهده داشت و هميشه مورد مشور امام علي(ع) قرار مي گرفت.
به هر روي، عباس بن عبدالمطلب، عمري دراز يافت و پس از رحلت پيامبر(ص)، خلافت سه خليفه نخستين، يعني: ابوبكر، عمر بن خطاب و عثمان بن عفان را درك كرد و سرانجام در 88 سالگي، در عصر خلافت عثمان بن عفان در مدينه وفات يافت و در قبرستان بقيع، در مقبره بني هاشم به خاك سپرده شد.(6)
گفتني است كه سلسله بني عباس كه از سال 132 تا 656 قمري بر عالم اسلام خلافت و حكومت نمودند، همگي از نسل عبدالله بن عباس بودند و چون معروفترين و بزرگترين شخصيت نياكان آن ها، پس از اسلام، عباس بن عبدالمطلب بود، به بني عباس و يا عباسيان شهرت يافتند.
1_ تاريخ مدينه دمشق (ابن عساكر)، ج 62، ص 379
2_ منتهي الآمال (شيخ عباس قمي)، ج 1، ص 110
3_ المغازي (واقدي)، ج 1، ص 70؛ تاريخ مدينه دمشق، ج 62، ص 379
4_ منتهي الآمال، ج 1، ص 110
5_ همان
6_ تاريخ مدينه دمشق، ج62، ص 379؛ وقايع الايام (شيخ عباس قمي)، ص 301
