- به بوي زلف و رخت مي روند و مي آيند
- صبا به غاليه سايي و گل به جلوه گري
-
واژه نامه
- صبا :
بادي كه از جانب شمـــال شرقـــي وزد و بادي خنـــك و لطيف است ، ايـــن باد پيـــام آور معشوق است و بوي زلف يار را مـــي آورد
- غاليه :
ماده خوشــــبويي مركب از مشك و عــنـبر و مانــند اينـها به رنــگ سيـاه كه مو را با آن سيــــــاه و معــــطر مي سازنـــد
English Translation :
By the perfume of thy tress ant thy cheek, go and come,
First Mesra Translation:
The morning breeze for (acquiring from thy tress the power of) perfume-diffusing, and the rose for (acquiring form thy cheek) splendour.
Second Mesra Translation:
شرح بيت
**- باد صبا با بوي زلف تو به عطر افشاني مي رود و گل سرخ با بوي رخت به جلوه گري مي آيد،غاليه سائي : سائيدن عطر غاليه براي معطر ساختن فضا،بوي را مي توان بوي خوش ، رايحه معني كرد يا به معناي مجازي آن اميد و اشتياق دانست ، بر حَسَب معني اول مفهوم بيت اينكه زلف تو چنان معطر است كه وقتي باد صبا بر آن مي وزد گوئي غاليه مي سايد و فضا را معطر مي سازد، پس صبا به وسيله عطر زلف تو به غاليه سائي مي رود، گل به مدد بوي رخ تو به جلوه گري مي آيد يعني بوي خود را از بوي چهره تو مي گيرد، و اگر به بوي را به اميد و آرزوي معني كنيم ، مفهوم بيت اينكه بادصبا به اين اميدعطرافشاني مي كند كه به زلف تو برسد و گل به اين آرزو جلوه گري مي كند كه به وصال چهره تو برسد، اين معنائي است كه به حَسَب كلمات شعر به دست مي آيد، اما بر اين معني اشكالي وارد است و آن اينكه مي روند و مي آيند قاعدتاً بايد هر دو به صيغه مفرد، يعني مي رود و مي آيد، باشند; زيرا فاعل مي رود باد صبا و فاعل مي آيد گل است ، كه هر دو مفردند، مگر اينكه چنين فرض شود كه گل و صبا هر دو فاعل رفتن و آمدن هستند و در اين صورت بيت بايد چنين معني شود: صبا و گل با بـوي زلـف و رخـت بـه غـاليه سـائي مي روند و به جلوه گري مي آيند، **
